Update April/Mei 2021
Stichting Angels4Angels
Hallo lieve mensen ,
Hier weer even een bericht uit Zuid Afrika. Het is nog niet zo lang geleden dat ik de vorige update stuurde maar er is ondertussen al weer genoeg gebeurd om weer een update te doen.
Na de laatste update die ik begin April stuurde zijn er weer mooie donaties binnen gekomen dus eerst maar even een rondje bedankjes.
Dank je wel.
Hartelijk dank voor de donaties van Petra, Wil&Ellen, Anneke&Cees, Klaas, Annelies, Carlos, Jamie en natuurlijk de vaste donateurs Bea, Eyeconnection, Aimee, Marijke, Ria, Petri, Rudy&Wim
Het is elke keer weer zo fijn om donaties binnen te krijgen omdat ik weet wat voor vreugde het brengt op het moment dat ik het geld besteed (en dat is niet alleen vreugde voor de ontvangers maar zeker ook vreugde voor mezelf om dat koppelstuk te mogen zijn tussen 1e en 3e wereld )
Florence daycare
Toen ik onlangs bij Florence was zag ik dat het speeltuintje wel een likje verf kon gebruiken en een van de schommels was stuk. De zon en het intensieve gebruik had er voor gezorgd dat het er toch niet meer zo mooi uit zag. Gevraagd of Joseph interesse had om deze klus te doen en dat wilde hij graag. Als nierpatiënt is de Corona tijd extra moeilijk voor hem omdat hij heel voorzichtig moet zijn om geen infecties op te lopen dus heeft hij het afgelopen jaar vrijwel geen werk kunnen doen. Er was sowieso weinig werk omdat mensen geen geld hadden om timmer- of schilder werk te laten uitvoeren. De voedselbonnen hebben hem en zijn gezin daarom erg geholpen, hij blijft dat ook steeds weer benoemen als hij me ziet.
Samen zijn we de verf en benodigdheden gaan kopen en kon hij aan de slag.
Joseph heeft wederom heel goed werk geleverd, het ziet er nu weer tiptop uit.
Florence’s daycare centre
Cilla’s Runaways
“Waar rook is, is vuur”
In de vorige update vertelde ik over Cilla en de verkoop van de kippenpootjes (runaways)
N.a.v. dat bericht kreeg ik de vraag vanuit Nederland van Carlos of ik zou kunnen uitvinden wat een verrijdbaar markt kraampje zou kosten zodat ze langs het pad kon gaan staan voor de verkoop van de “runaways” Ik ben toen gaan zoeken en heb offertes aangevraagd maar toen ik dat aan haar vertelde reageerde ze nogal matig. Ik vroeg of ze het geen goed idee vond maar wat bleek nou, we hadden al eens eerder gekeken naar een verrijdbare BBQ en dat had ze nog steeds in haar hoofd want ze zei als ik langs de kant van de weg sta de runaways te bakken dan komen de mensen vanzelf op de rook af 😁
Carlos vond het een prima idee en heeft gelijk het bedrag gedoneerd en ik ben de BBQ gaan halen.
Bij het afleveren was er volop blijdschap en Piet (Cilla’s vriend) ging er gelijk mee aan de slag.
Via een buurvrouw van Cilla kreeg ik nog leuke foto’s binnen van de eerste keer dat ze de BBQ in gebruik hadden genomen.
Voorheen op open vuur maar dankzij Carlos bakken ze nu op een prachtig verrijdbare BBQ
Nou ken ik Cilla al 2 jaar maar was nog nooit bij haar hut geweest waar ze nu samen met haar dochtertje en vriend leeft en toen ik de BBQ ging brengen was het voor het eerst dat ik kon zien hoe ze woont en ik was echt weer verbijsterd. Vorig jaar had ze nog in die oude caravan een redelijk goed plekje om te verblijven maar die caravan is niet waterdicht dus tijdens de winter is ze bij Piet ingetrokken.
Ze wonen letterlijk op een paar vierkante meter. Er staat een bed, en een kastje en een tv (dat dan weer wel) en dan heb je het wel gehad.
Het is daar best wel een koude vochtige plek omdat het hoog is en midden tussen de bossen ligt dus ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn in de winter en toch ondergaan ze het zonder klagen. Het is een krot waar vier families wonen, en afgescheiden door hout, lappen stof en stukken karton dus totaal geen privacy.
Ik ben al een tijd in contact met een Zimbabwaanse bouwer (Tawanda) die in Kaapstad woont en bij hem heb ik een offerte aangevraagd om een tuinhuisje te bouwen voor Cilla en Piet en de prijs valt me reuze mee en hij kan dit op korte termijn realiseren omdat Tawanda zelf ook al sinds de Corona tijd vrijwel geen inkomsten meer heeft dus die staat te springen om weer te kunnen bouwen.
Nou dacht ik dat we gewoon konden gaan bouwen op een van de openliggende stukjes grond maar na lang zoekwerk bij de gemeente om bij de juiste contact persoon uit te komen, ben ik erachter gekomen dat er niet zomaar gebouwd mag worden omdat er eerst een inspectie moet worden gedaan om te kijken waar ze zouden mogen bouwen.
De bestaande hut mag blijkbaar wel afgebroken worden en opnieuw opgebouwd maar ook pas na goedkeuring van de gemeente . Het is voor dit moment niet de bedoeling want het gaat dan veel meer kosten omdat er vier families leven in die gedeelde hut en mijn eerste plan was om alleen voor Cilla en Piet te bouwen maar wie weet kan er t.z.t. toch een groter huisje gebouwd worden waar ze dan allemaal hun eigen kamer in kunnen krijgen maar daarvoor is meer budget nodig dus focus ik eerst maar op Cilla en Piet.
De aanvraag ligt nu bij de gemeente en ik denk niet meer dat het gaat lukken voordat ik weer terug keer naar Nederland eind Mei maar dan zit het tenminste al in de pijplijn voor als ik terug kom later dit jaar.
Ondanks de schrijnende armoede , toch altijd blije gezichten. Het bouwval op de foto wordt bewoond door 4 verschillende families, allemaal een gedeelte, afgescheiden door hout, karton en lappen stof.
Multifunctionele schoensmeer
In vorige update vertelde ik over de schoensmeer die Cilla gebruikte als Foundation. Via Jamie is er een donatie binnen gekomen om voor haar echte foundation te kopen en dat hebben we onlangs gedaan. Het was weer een feest om te doen want met het bedrag wat ze mocht besteden kon ze naast foundation ook een heel aantal toiletartikelen kopen die van harte welkom en nodig zijn.
Op de dag dat we gingen shoppen vond ze op straat 200 Rand en was door het dolle heen want Piet was jarig en ze had geen geld om een kadootje te kopen dus bij dezelfde winkel waar we de toiletartikelen kochten (plaatselijke Action) heeft ze voor Piet een horloge en bij de supermarkt een taart gekocht. Piet was zo blij met zijn horloge , de foto spreekt boekdelen. Op dat soort momenten besef ik weer hoe verdeeld het is op deze wereld. Om te zien dat iemand zo blij kan zijn met een horloge van 3 € is voor mij goud waard.
Een blije Cilla met haar toiletartikelen, gesponsord door Jamie, voor het eerst van haar leven een eigen spiegel. Voor Piet een horloge op zijn verjaardag, hij was er stil van...
Daniëls Sportschooltje
Ook dit project is nog altijd erg moeizaam en er zijn nog steeds geen concrete plannen uitgevoerd maar het lijkt er toch op dat we in de juiste richting gaan omdat we in contact zijn gekomen met mensen die ons hopelijk verder kunnen brengen.
Dirk heeft contact gelegd met een dame die onderdeel is van de Kickbox federatie in George en zij wil al heel lang een Kickbox school in Thembalethu. Zij heeft de juiste contacten bij de gemeente. We zijn met haar in gesprek gegaan en op dit moment is het belangrijk dat Daniël geregistreerd wordt bij de federatie als “Martial art Teacher” maar daarvoor zijn papieren nodig en aangezien zijn papieren verloren zijn gegaan in de brand, zijn die niet meer te overhandigen. Haar voorstel is nu dat Daniël zich presenteert op de jaarlijkse zwarte band uitreiking die eind deze maand wordt gehouden in George.
Als hij daar de benodigde verrichtingen kan laten zien dan zal hij de zwarte band kunnen ontvangen en kan hij officieel worden erkend als leraar en dan zullen er deuren geopend worden bij de gemeente en er is blijkbaar ook hulp vanuit de regering dus dat klinkt erg hoopvol.
Wederom met Daniël in gesprek gegaan en uitgelegd dat hij zich nu goed moet gaan voorbereiden op dit evenement.
Ondertussen is hij gaan trainen bij een van de locale Kickbox verenigingen en heb ik een aantal trainingen voor hem geregeld met een personal trainer.
Hij is nu een aantal keer wezen trainen en tijdens het gesprek met de personal trainer blijkt dat de kans klein is dat hij zich mag presenteren omdat hij nog wat meer bijgespijkerd moet worden. Door jarenlang zijn eigen ding te hebben gedaan, heeft hij een eigen techniek ontwikkeld en voor een zwarte band zijn er strikte vereisten . Het gaat er dus om dat Daniël bijgeschaafd moet worden en de zwarte band er voor nu niet in zit. Dit was nogal een domper omdat we dachten dat er binnenkort deuren zouden worden geopend maar dat laat dus weer op zich wachten.
Ondertussen blijven we dus maar doorzoeken naar een juist stukje grond of bestaand huisje met genoeg grond voor het sportschooltje.
Ik ben toch nog maar weer in contact gegaan met de gemeente en de situatie uitgelegd. Het is erg frustreren want er zijn zoveel braakliggende stukjes grond en we moeten de juiste persoon in handen zien te krijgen die ook de noodzaak inziet om dit project van de grond te krijgen. Vanuit de stichting kunnen we het stukje grond aankopen en vanuit de gemeente hopelijk hulp bij kleding en apparatuur voor de sportschool. (maar dat kan pas nadat Daniël gecertificeerd is)
Daarbij heb ik ook contact gelegd met een journaliste van de George Herald om te vragen of ze aandacht kunnen schenken aan dit project via een artikel in de krant. Het is is ondertussen al bijna 2 jaar geleden
dat de boel is afgebrand. We zijn momenteel in contact en de journaliste gaat nu contact zoeken met de gemeente dus laten we hopen dat het zijn vruchten afwerpt.
Ik sta nu op het punt om weer terug te gaan naar Nederland en had echt zo gehoopt dat ik kon vertrekken met het gevoel dat we echt wat bereikt hebben maar vanuit Nederland zal ik toch blijven proberen om de zoekactie aan de gang te houden. Ik ga er nog steeds vanuit dat het uiteindelijk gaat lukken. Opgeven komt niet voor in mijn woordenboek.
Delen is vermenigvuldigen
Het wordt dus een terugkeer naar Nederland zonder grote projecten van de grond te hebben gekregen en er is ook geen nieuwe collectie Bengeltjes gemaakt vanwege het nog steeds uitblijven van braderieën en evenementen in Nederland komende zomer en ik nog de hele collectie van vorig jaar op voorraad heb.
Ik kijk terug op het laatste half jaar met gemengde gevoelens en is het een beetje gebleven bij pappen en nathouden.
En toch.....terwijl ik door de foto’s scrol, besef ik dat ik veel kleine geluksmomenten heb kunnen creëren en dat is belangrijk.
Boodschappen, vlees, kleding, speelgoed, appels, broodjes, snoep, een warme deken voor de winter etc. Door de maanden heen heb ik toch weer heel veel mensen en kinderen blij kunnen maken.
Ik besef ook dat mijn rol meer is dan alleen uitdelen of werk creëren. Het sociale gedeelte is ook erg belangrijk. Van huis uit hebben de meeste waar ik mee in aanraking kom weinig opvoeding gehad en dat maakt het soms best lastig om mee om te gaan omdat ik redeneer vanuit mijn eigen achtergrond maar door de jaren heen heb ik geleerd wat belangrijk is en ben ik een luisterend oor, motivator en inspirator voor ze geworden en dat is een enorme verrijking voor mijn leven.
Om armoede van zo nabij mee te maken laat me elke dag weer dankbaar zijn dat ik het beter getroffen heb.
Dankzij jullie steun kan ik geluksmomenten blijven creëren.
Liefs Marieke ❤️🧡💛💚💙💜❤️🧡💛💚💙💜❤️🧡💛💚💙💜
BEDANKT
Een zachte blik,
een blij gelaat
Een vriendelijk woord,
een goede raad
Al lijkt het simpel
wat je schenkt
Toch is het meer waard
dan je denkt!
......Delen is vermenigvuldigen......
Dit is Maria, de zus van Piet, ze heeft suikerziekte en zit met een open been, schoenen kan ze niet aan dus ik heb gezocht naar pantoffels met klittenband (mooi is anders maar wel praktisch) sokken, warme fleece deken en een kruik. Zo hoop ik dat ze goed de winter doorkom. Kijk die lach op haar gezicht ☺️ priceless 💞
